„Młoda córka pastora otworzyła mu drzwi. Obrzuciła przerażonym spojrzeniem umęczoną, zakurzoną twarz przybysza, rozczochrane włosy, zabłocone spodnie, czarne, pokrwawione stopy i z krzykiem uciekła. Pastor Pietersen podszedł do drzwi, przypatrywał się chwilę Vincentowi, zanim go poznał, po czym uśmiechnął się serdecznie
— Vincencie, synu mój — zawołał — jak to miło, że pana znów widzę! Wchodź pan prędko!
Zaprowadził Vincenta do swej pracowni i podał mu wygodne krzesło. Napięcie, które podtrzymywalo wędrowca w trudach podróży, opuściło go nagle. Teraz, u kresu, poczuł dotkliwie osiemdziesiąt kilometrów przewędrowanych o chlebie i serze w ciągu dwóch dni. Muskuły mu zwiotczały, ramiona obwisły, zgarbił się dziwnie, oddychał z trudem.
— Pewien znajomy w pobliżu ma wolny pokój, Vincencie — powiedział Pietersen. — Zapewne chciałby pan się umyć i wypocząć po podróży
— O, tak! Nie wiedziałem, że jestem tak bardzo zmęczony.
Pastor wziął kapelusz i poszedł z Vincentem ulicą, nie zwracając uwagi na ciekawe spojrzenia sąsiadów.
— Prawdopodobnie zechce się pan dobrze wyspać — rzekł — ale jutro w południe proszę przyjść do mnie na obiad, dobrze Mamy z sobą wiele do pomówienia.“(4)