„Kiedy ujHWno Billota, krzyki wzmogły się. .— I cóż — zapytał Gonchon, zbliżając się do niego, i— Ha! To mocny człowiek! — odpowiedział Billot. i— Co chcecie przez to powiedzieć
ja —Anioł Pltou
— Że jest zawzięty.
— Nie chce poddać Bastylii
— Nie chce.
— I woli raczej oblężenie
— Tak.
— I sądzicie, że długo potrafi je wytrzymać
— Aż zginie.
— A więc dobrze. Będzie miał, czego chce. Zginie!
— Ale ilu ludzi my stracimy — odparł Billot, mając poważne wątpliwości, czy Bóg obdarzył go tym prawem, które sobie uzurpują generałowie, królowie i cesarze, a mianowicie prawem do szafowania ludzką krwią.
— Cóż począć Widocznie jest za dużo ludzi na świecie, skoro jest za mało chleba nawet dla połowy ludności! Czy nie mam racji, moi przyjaciele — zwrócił się Gonchon do otaczającego go tłumu.
— Tak! Dobrze mówisz! — odpowiedziały mu liczne głosy.
— A rowy forteczne — zapytał Billot.
— Wystarczy, jeżeli wypełnią się tylko w jednym miejscu — odpowiedział Gonchon. — Obliczyłem, że połową naszych ludzi zapełnimy je aż po same brzegi... prawda
— Tak! tak! Wystarczy! — znów odpowiedział tłum z takim samym jak poprzednio zapałem.
— A więc dobrze! Niech tak będzie! — odrzekł w przygnębieniu Billot.
W tej samej chwili na tarasie fortecy ukazał się Launay, a wraz z nim major de Losme i dwaj czy trzej oficerowie.“(6)