„Już J. Raulin (1869) wykazał niezbędność cynku dla wzrostu grzyba Aspergillus niger, ale dopiero P. Maze stwierdził, że jest on potrzebny roślinom wyższym. Stymulujący wpływ manganu na wzrost roślin obserwowali już O. Loew (1903), G. Bertrand (1905) i P. Mazć (1914). Między rokiem 1920 a 1940 uznano za pierwiastki niezbędne dla roślin bor, mangan, miedź i molibden. Stwierdzono też korzystne działanie glinu i kobaltu. Omówimy teraz kolejno, w porządku alfabetycznym, wszystkie te pierwiastki.
mieranie najmłodszych tkanek merystematycznych i degeneracja tkanek przewodzących. Niedobór tego pierwiastka dezorganizuje budowę ścian komórkowych i syntezę ligniny, co może pociągnąć za sobą wiele innych skutków i objawów fizjologicznych. Najprzód zamierają stożki wzrostu na pędach głównych, później — na bocznych. Liście grubieją i trochę żółkną, a ich ogonki i blaszki stają się kruche i łamliwe. Rośliny nie kwitną i nie owocują; wzrost korzeni zostaje zahamowany. Różne choroby, jak zgorzel korzeni u buraka, brunatnienie kalafiorów, żółknięcie lucerny są spowodowane niedostatkiem boru.
Z żadnym z mikroelementów nie przeprowadzono tak wielu badań, jak z borem, a jednak jego rola fizjologiczna wciąż pozostaje tajemnicą. Ścisły związek z metabolizmem zdaje się wskazywać na jakiś udział boru w procesach enzymatycznych, chociaż, jak powiedzieliśmy, nie wchodzi on w skład enzymów i nie jest znane jego działanie jako aktywatora określonych reakcji enzymatycznych.“(12)