„Dakota prawa stanu otrzymała w 1889 r. Tak Indianie nazywali prezydenta Stanów.
wszechną wiarę. Już w październiku, niecały miesiąc od chwili powrotu Custera, z miejscowości Joncy wyruszyła grupa trzydziestu mężczyzn pragnących odkryć górskie skarby. Innych — bo chętnych było więcej — przestraszyły wieści o nieprzystępności terenu i o agresywnej postawie Indian wobec białych. Trzydziestu śmiałków — częściowo awanturników, którzy nigdy nie żyli z własnej pracy, częściowo biedaków liczących na szybkie wzbogacenie się — zakupiło pięć wozów, konie i broń. Opowieści o ich wędrówce dochodziły do ciekawych uszu tak długo, jak długo nie opuścili granic ostatnich osad. Później wszystko ucichło, aż do kwietnia następnego roku. Wówczas bowiem, w samym sercu Black Hills dopadł wędrowców specjalnie wysłany szwadron kawalerii i zmusił do opuszczenia zajętego terenu, a prowizoryczne osiedle spalił. Ten zaskakujący przypadek komentowano jednogłośnie — rząd pragnie zachować dobre stosunki z Indianami.
Trzydziestu ludzi wypędzonych z Black Hills rozjechało się na wszystkie strony rozgłaszając, że w Czarnych Górach dosłownie depcze się po złocie, które można garściami zbierać. Opowiadali również o głodzie, o mrozie, o siedemnastu bitwach stoczonych z czerwonoskórymi. Efekt tych opowiadań był taki, że wzmogło się zainteresowanie dziewiczymi ziemiami. Teraz już nie trzydziestu śmiałków, ale setki żądnych wzbogacenia się poczęły płynąć nieprzerwanym strumieniem ku wymarzonym terenom.“(5)