„Ale Teresa nie miała zamiaru ustąpić.
— Chciałabym, żeby pan de Sartines to usłyszał. Przygotowałby zaraz dla ciebie pokoik w Bicetre albo w Charenton.
Rousseau zasępił się.
— Wiesz, że moi wrogowie cieszyliby się z mojego nieszczęścia — rzekł z westchnieniem.
— A dlaczego masz wrcgćw Bo jesteś złośnik i napadasz na wszystkich. Co innego Wolter, ten ma przyjaciół.
— To prawda — odpowiedział Rousseau z uśmiechem pełnym słodyczy7.
— Ale też Wolter jest szlachcicem, przyjaźni się z królem pruskim, ma zamek w Ferney, utrzymuje konie i w ogóle jest panem całą gębą... I wszystko to zawdzięcza swoim talentom! Dlatego, kiedy bywa na dworze, nie krzywi się paskudnie, ale czuje się jak u siebie w domu.
— Czy myślisz, że ja się tam nie będę czuł jak u siebie w domu — zapytał Rousseau. — Sądzisz, że nie potrafiłbym zdobyć bogactwa i wykorzystać go, gdybym tylko chciał Ach, Tereso! Zawsze pojmujesz wszystko opacznie. Jeżeli się paskudnie krzywię, to dlatego, że naprawdę gardzę zbytkiem dworzan, który narodził się z kradzieży.
— Z kradzieży — zawołała Teresa z oburzeniem.
— A tak, z kradzieży! Z okradania ciebie, mnie i całego świata! Wszystko złoto, którym dysponują na swoje stroje, rozchodzi się kosztem nieszczęśników nie mających na chleb. Oto dlaczego pojadę tam z odrazą.“(8)