O godzinie trzynastej Niemcy

„O godzinie trzynastej Niemcy ruszyli po raz drugi do ataku, tym razem na całym froncie. Na odcinek 48 pp nacierało pięć batalionów, na odcinek 49 pp uderzyły dwa bataliony. Przeciwko 24 DP przeciwnik wystąpił jednocześnie z zachodu i z południa, jednak jego rozpęd nie był tutaj silny. Ogólny obraz natarcia wyglądał w ten sposób, że główny wysiłek Niemcy wymierzyli przeciwko naszemu prawemu skrzydłu, a w kierunku z północy na południe ich nacisk zmniejszał się stopniowo. Ilość wprowadzonych do natarcia sił świadczyła, że przeciwko odcinkowi pułkownika PrugaraKetlinga została rozwinięta cała wielka jednostka piechoty. Jeńcy, wzięci w toku naszych przeciwuderzeń na północ od szosy janowskiej, umożliwili zidentyfikowanie 7 dywizji bawarskiej z VII korpusu armii .
Dywizja ta jeszcze przed wybuchem wojny została podporządkowana XVII korpusowi armijnemu.
Na południu nacierały części 3 dywizji górskiej z XVIII korpusu armii.
O godzinie czternastej nieprzyjaciel przerwał cienkie linie obrony na styku batalionowych odcinków 48 pp i wdarł się w głąb lasu. Dowódca batalionu major Byszewski porwał do przeciwuderzenia kompanię odwodową, odrzucił Niemców i uratował sytuację, sam jednak zginął śmiercią bohaterską. Również zażartą walkę stoczył batalion prawoskrzydłowy, którego dowódca podpułkownik Głowacki został ranny, ale nie opuścił stanowiska i dowodził dalej. Dowódca dywizjonu 11 pal major Lorenz pracował nader skutecznie nasze celne nawały ogniowe zadały nacierającym falom przeciwnika duże straty w ludziach i sprzęcie. W końcu Niemcy przed frontem 48 pp zrezygnowali z natarcia i cofnęli się na swe stanowiska wyjściowe, pozostawiając na przedpolu wielu zabitych i rannych.“(1)