„0, ona siedzi wszak, mając je na swej piersi, u drzwi są zamknięte! Owszem, pieniądze są u niej, złączyły się z nią w jedno, wygięły i uformowały się według jej ciała, spoczywały przez wiele tygodni w ciepłym miejscu. Panna dEspard jest bohaterem i uk mężnym, pojmuje, że grozi jej niebezpieczeństwo lecz nic opuszcza placówki, nie; czuje się urażona grubiaństwem zapytania sołtysa, ba, jest .ranioną do żywego, i temu nie powinien się on dziwić. Naraz szybkim rzutem ciska przed nim na »lól klucz od kufra, wskakuje i woła — Proszę Im rdzo, zrewiduj pan mój pokój i mój kufer, ja piiuu nie będę przeszkadzała!
Z temi słowy otwiera gwałtownie drzwi i wypada
I il. I ni ra Z pokoju!
Pędzi dalej jak wicher przez kurytarz i ratuje nie, zbiegają schodami, poczem wpada na werandę. Tum Biedzi samobójca i Antoni Moss.
16 241
Po drodze jednem szarpnięciem rozpięła swe haftki na plecach i wydobyła wielką kopertę, teraz podaje ją w najwyższem wzburzeniu i mówi — Pomocnik sołtysa jest tutaj, chce ją zabrać!... Schowaj ją pan to są listy od hrabiego, od p. Fleminga, tylko listy —
Moss siedzi bliżej i chwyta paczkę, spogląda nieco, lecz widzi, że panna dspard jest ścigana, że rozpiętą ma bluzkę, że głos brzmi strachem, nie namyśla się więc, lecz odpina za rzutkę i marynarkę, chowa paczkę i zapina się napowrót.“(7)