„— U mnie mają sił jeszcze więcej aniżeli na północy. Manstein ma do swej dyspozycji cały 4 korpus pancerny i dwa korpusy piechoty — 52 i 58. Pozostaje jeszcze grupa Kempfa, której przeznaczenia nie potrafiliśmy dokładnie rozszyfrować. U Rokossowskiego utworzyli klin jakby szerszy u .podstawy, ale za to ostrzejszy. Moim zdaniem, pójdą wprost na Olchowatkę. Naprzeciw mnie mają zgrupowanie węższe, ale bardziej zwante. Sądzimy, że zapuszczą dwa kliny po obu stronach Biełgorodu — jeden na Obojań, a drugi pomocniczy na Koroczę. Będzie ciepło, za to ręczę.
— Tak, nie będzie wam łatwo, ale nie oczekujecie przecież defilady. Zarówno Kluge i Model w centrum, jak i ten lis Manstein na południu będą wyskakiwali ze skóry. To walka na śmierć i życie i tylko od was zależy, żeby stała się ich ostatnią wielką inicjatywą operacyjną. Mamy informacje, że ciężko się tam ze sobą w sztabach zmagają i Hitler wyznaczał coraz inne terminy. Chodzi teraz tylko o godzinę „G". Jak to wypenetrujecie, wygrana wasza. Szukajcie godziny „G"! A teraz pojedziemy, towarzyszu Rokossowski, do waszej 13 armii pod Olchowatkę. Przypatrzymy się trochę saperom.
Trzy pancerki sztabowe ze sterczącymi groźnie w górę wielkokahbrowymi kaemami wyjechały w teren. Spoglądały za nimi z zaciekawieniem grupy żołnierzy salutując niekiedy z lekkim przymrużeniem oka. Znano te pancerki dobrze i znano też siedzących w nich wyższych dowódców, którzy niejednokrotnie ucinali sobie pogawędkę z żołnierzami. Tym razem wozy pędziły, nie zatrzymując się, w kierunku lekkich wzgórz i jarów obramowanych pasmami lasu, o których by na pierwszy rzut oka nikt nie powiedział, że są skomplikowanym systemem rowów strzeleckich, okopów i bunkrów.“(13)