„— Marek! Rozedrę się chyba na kawałki, żeby wszystkiemu podołać. Jak ja to zmieszczę w czasie
—Dasz sobie radę. Nasze urwisy z Woli, Targówka i Ochoty sprawiały więcej kłopotu, pamiętasz Łomżę
— Żartujesz jak zwykle, Roman.
— Marek do usług.
Z Otwockiem poszło prędko. Ulica Kościelna nie tak daleko od dworca, do tego w trzecim domu, w otwartym oknie śpiewała dziewczyna umowne hasło „Rosła Kalina z liściem szerokim..." Oddałam pannie Zosi gazetki i co tchu na pociąg.
Legionowo — gorzej. Dworzec WarszawaPraga za cmentarzem bródzieńskim. Żandarmów kupa. Wprawdzie nie zatrzymywali, ale przejść z dużą paczką... Co który spojrzał na mnie, już myślę widzi każdą gazetkę. Potem w pociągu przyczepił się do mnie sepleniasty dziad i gwałtem umawia się na randkę. Wysiadł w Legionowie, tłukł się za mną przez kilka uliczek. Pomyliłam krzaki, piasek, rewy, domki. Jakoś zgubiłam obleśnego idiotę. Z ledwością znalazłam domek, który według RomanaMarka był tym, dokąd miałam dostarczyć denerwujący bagaż. Stukam, odpowiada cisza. Czekam. Moja cierpliwość w miarę zbliżania się zmierzchu maleje. Jestem bliska płaczu. Myśli mam tysiące i co jedna, to głupsza. Wracać z gazetkami nie mogę. Porozrzucam je chyba po podwórkach i domkach, jak będzie już ciemno. Ludzi opęta strach. Zresztą, gazetki przeznaczone są na Nowy Dwór, do tak zwanej Trzeciej Rzeszy. To blisko. Może samej się tam wybrać“(15)